Opłaty dystrybucyjne to regulowane prawnie koszty fizycznego transportu i przesyłu prądu przez infrastrukturę sieciową, które są naliczane przez Operatora Systemu Dystrybucyjnego (OSD) niezależnie od ceny samej energii. Ich wysokość jest zatwierdzana corocznie w oficjalnych taryfach przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki (URE).
- Składniki zmienne (zależne od zużycia): Obejmują opłatę sieciową zmienną oraz opłatę jakościową, których ostateczna wartość na fakturze zależy bezpośrednio od liczby megawatogodzin (MWh) fizycznie pobranych z sieci przez przedsiębiorstwo.
- Składniki stałe (niezależne od zużycia): Obejmują opłatę sieciową stałą, przejściową oraz abonamentową – są one naliczane jako sztywny ryczałt miesięczny za każdy zarejestrowany Punkt Poboru Energii (PPE).
- Opłata mocowa (zależna od profilu): Koszt utrzymania rezerw energii w systemie, kalkulowany dla firm na podstawie wolumenu energii pobranej w dni robocze w godzinach szczytowego obciążenia (najczęściej między 7:00 a 22:00).
- Koszty ponadnormatywne (kary techniczne): Opłaty za przekroczenie zakontraktowanej mocy umownej wyrażonej w kilowatach (kW) oraz pobór energii biernej indukcyjnej lub pojemnościowej, które firma może całkowicie wyeliminować poprzez audyt techniczny.
- Ewidencja podatkowa i KSeF: Wszystkie koszty dystrybucyjne, mimo że ich stawki dyktuje państwo, są częścią składową podatku VAT i muszą zostać zaewidencjonowane na ustrukturyzowanej fakturze w systemie Krajowego Systemu e-Faktur (KSeF).