Sprawdzenie poprawności doboru taryfy wymaga obliczenia procentowego udziału energii zużytej w godzinach pozaszczytowych i dolinie nocnej w stosunku do całego wolumenu pobranego prądu. Jeśli wskaźnik ten przekracza 35-40% całkowitego zużycia, firma natychmiast kwalifikuje się do przejścia na taryfę wielostrefową, co drastycznie obniża rachunki sieciowe.
- Wyliczenie proporcji strefowych: Pierwszym krokiem jest odszukanie na rachunku od Operatora Systemu Dystrybucyjnego (OSD) podziału na strefę szczytową, przedpołudniową, popołudniową lub nocną i zsumowanie zużytych megawatogodzin (MWh) dla każdej z nich osobno.
- Audyt taryf jednostrefowych (np. C21, B21): Taryfa z jedną stawką dobową opłaca się wyłącznie wtedy, gdy co najmniej 65% zapotrzebowania na prąd w każdym Punkcie Poboru Energii (PPE) przypada na sztywne godziny biurowe (najczęściej od 8:00 do 16:00).
- Audyt taryf wielostrefowych (np. C22a, B23): Te grupy przynoszą gigantyczne oszczędności, jeśli przedsiębiorstwo uruchamia najbardziej energochłonne maszyny (wyrażone w kilowatach – kW) w noci, w dolinie południowej, w weekendy lub w dni ustawowo wolne od pracy.
- Weryfikacja bazy danych z portalu AMI: Aby uzyskać 100% pewności, należy pobrać z portalu klienta OSD plik profilowy w formacie CSV z odczytami 15-minutowymi – pozwala to na dokładne zmapowanie, jak realny harmonogram pracy fabryki pokrywa się z godzinami tańszego przesyłu.
- Korekta alokacji wydatków w KSeF: Przeprowadzenie takiego audytu i zmiana kodu taryfy na optymalny bezpośrednio redukuje zmienne koszty operacyjne, co działy księgowe natychmiast odnotują przy weryfikacji e-faktur ustrukturyzowanych w systemie KSeF.